18.2.11
17.2.11
swing time night night black and white n blue peoples:)
ημουν 9 χρονων και ακουγα ένα best των scorpions στα ακουστικα στο walk man στην καμπινα στο καραβι και δεν ειχα τιποτα αλλο εκτος απο μια μπαρπμι πολλες σοκοφρετες την εντεκατη εντολη της μπανανα μουσχουρη κι ενα γκρινιαρη κι οταν εμπαινε το in trance με επιανε μια απελπισια με τις κιθαρες και τα γκαζια και ελεγα πω πω πω πω πω μανουλα μου αι αι αι και στεναχωριομουν πραγματικα με τις κιθαρες και με επιανε το στομαχι μου και σκεφτομουν ποσο γαματο θα ηταν αν εκανα ενα κολπο και το ακουγανε ολοι μαζι οι ανθρωποι και πολυ δυνατα και μας φανταζομουνα να συνεβαινε αυτο και να γουσταραμε τοσο τοσο τοσο και να το νιωθαμε ολοι μαζι. κι απο τοτε ενταξει μαλλον βρηκα τροπο να το κανω αυτο, οποτε μπορω να παθω οτι ναναι ησυχη και να μην παραπονιεμαι για τιποτα και να μη μου καιγεται καρφι για ο,τι αλλο προκυψει ποτε ε μικρο; ναι. και μετα ηρθε ο μημης να μου πει οτι δε μπορεις να εκβιαζεις το χορο. πρεπει να το πηγαινεις σιγα σιγα στο σημειο που θελεις πραγματικα να δωσει.
αρχικα το πιστευα κι εγω αυτο, ηξερα και πως να το κανω. και συμφωνω, πρεπει να δημιουργησεις την καταααασταση για να ξεκινησει η κινηση ομως ειναι και θεμα τυχης, αμα εχεις ενα τσουρμο πιτσιρικες απο κατω, η κινηση ειναι σιγουρη. γερασα και η υπομονη μου χαθηκε. δεν μπορω να περιμενω μεχρι να βαλω τα γερα. μεχρι ποτε μπορεις να χανεις χρονο σε ηρεμα γκρουβ και γιατι; το ξερω οτι εχω αδικο. παιζεις για τους αλλους.
και κατι αλλο που εμαθα ειναι, οταν εχεις εφτα καλα τραγουδια στη θηκη μην περιμενεις να τα πεταξεις το ενα τωρα το αλλο μετα απο μιση ωρα για να σπασεις το χρονο. τα παιζεις χαλαρα και μετα αφου εχεις ερθει το πραγμα βρισκει το δρομο του.
ολη αυτη η ιστορια που εχεις ακουσει ενα εκατομυριο φορες ειναι μια διαφημιση για το μημη που θα παιξει με το μημη στο swing την παρασκευη, για δευτερη φορα μετα απο πολυ πολυ καιρο. θα ηθελα να παω αλλα ισως και να ειμαι πτωμα. διαφημιση διαφημιση το μονο που θα κανω
αρχικα το πιστευα κι εγω αυτο, ηξερα και πως να το κανω. και συμφωνω, πρεπει να δημιουργησεις την καταααασταση για να ξεκινησει η κινηση ομως ειναι και θεμα τυχης, αμα εχεις ενα τσουρμο πιτσιρικες απο κατω, η κινηση ειναι σιγουρη. γερασα και η υπομονη μου χαθηκε. δεν μπορω να περιμενω μεχρι να βαλω τα γερα. μεχρι ποτε μπορεις να χανεις χρονο σε ηρεμα γκρουβ και γιατι; το ξερω οτι εχω αδικο. παιζεις για τους αλλους.
και κατι αλλο που εμαθα ειναι, οταν εχεις εφτα καλα τραγουδια στη θηκη μην περιμενεις να τα πεταξεις το ενα τωρα το αλλο μετα απο μιση ωρα για να σπασεις το χρονο. τα παιζεις χαλαρα και μετα αφου εχεις ερθει το πραγμα βρισκει το δρομο του.
ολη αυτη η ιστορια που εχεις ακουσει ενα εκατομυριο φορες ειναι μια διαφημιση για το μημη που θα παιξει με το μημη στο swing την παρασκευη, για δευτερη φορα μετα απο πολυ πολυ καιρο. θα ηθελα να παω αλλα ισως και να ειμαι πτωμα. διαφημιση διαφημιση το μονο που θα κανω
vobert wyatt
ενα τραγουδι ανεβαζω μονο ωπ κι αλλο ενα
'we re still here
we are the ghosts within
when will you know
we re where we belong?'
15.2.11
14.2.11
13.2.11
χρονος
ο χρονος που χρειαζεται η 'Δαντελοπλεκτρα' για να στεγνωσει το μαρουλι με τις πετσετες της κουζινας, τα 3 δευτερολεπτα που χρειαζονται για να καταλαβεις οτι σου αρεσει μια μουσικη ή οτι δε σου αρεσει, η συνειδητοποιηση της μαλακιας πριν απο καθε χρονικο μετρο, ποσο σου παιρνει να σενιαριστεις και τελικα να κοιμηθεις με τα ρουχα του εξω και το μακιγιαζ, μεχρι να το παρεις αποφαση, οι στιγμες απο ο,τιδηποτε, πολλες στιγμες μαζι ή μονες τους, η μια πανω στην αλλη, η μια διπλα στην αλλη, συνεχισε το μονος σου, η χρονοποιηση των δρασεων κανω το τσιγρο και φευγω ενα τσιγαρο δρομος, μια κουτσουλια, η αντιληψη για τη διαρκεια της επιρροιας γενικα, ο μονιμος μητρικος ερωτικος υπερενθουσιασμος της Μελ απο το flight of the conchords, ο χρονος της ανεπιτρεπτης ακινησιας, ο εκτιμωμενος χρονος, και τελικα ο,τι συμβαινει κατα την αναμονη γενικα.
name a child with a number
"is there something so innocent in the recitation of names that God is pleased?"
πουστης πουστης μαλακας μαλακας μαλακας deLillo απο το 'white noise' p. 317 παλιες σημειωσεις
πουστης πουστης μαλακας μαλακας μαλακας deLillo απο το 'white noise' p. 317 παλιες σημειωσεις
12.2.11
στην εκθεση αποφοιτων ασκτ 2011
ενα σχεδον ατελειωτο, σχεδον κακοφιαγμενο, σχεδον μισοπεταμενο, σχεδον παρατημενο -τελειο, τελειο γλυπτακι. Τελεια και η υπογραφαρα με τον ανεξητηλο μαρκαδορο. ΠΡΑΒΗΤΑΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ
τουπ τουπ τουπ
sinister resonance p. 134
'In Musical Instruments Through the Ages', Klaus P. Wachsmann noted an Abyssinian (Ethiopian) instrument known as the Lion's Roar, a narrow tapered hole dug in the ground to fashion a resonating, transformative vessel for the voice. Is it possible to imagine a more economical diagram of pre- scientific cosmology than this prototypical loudspeaker? Sound is earthed or grounded within place and human society, yet it extends in all directions: outwards to intersect with the communications of non-human organisms; upwards to air, sky, the heavens; downwards into the dark underworld. With a shout- raaagh- the connection is made.'
'In Musical Instruments Through the Ages', Klaus P. Wachsmann noted an Abyssinian (Ethiopian) instrument known as the Lion's Roar, a narrow tapered hole dug in the ground to fashion a resonating, transformative vessel for the voice. Is it possible to imagine a more economical diagram of pre- scientific cosmology than this prototypical loudspeaker? Sound is earthed or grounded within place and human society, yet it extends in all directions: outwards to intersect with the communications of non-human organisms; upwards to air, sky, the heavens; downwards into the dark underworld. With a shout- raaagh- the connection is made.'
11.2.11
χρυσοψαρο
"Oblivious"
From the mountain tops down to the sunny street,
A different drum is playing a different kind of beat.
It's like a mystery that never ends,
I see you crying and I want to kill your friends.
I hear your footsteps in the street,
It won't be long before we meet,
It's obvious.
Just count me in and count me out and
I'll be waiting for the shout,
Oblivious...
Met Mo and she's okay, said no one really changed,
Got different badges but they wear them just the same.
But down by the ballroom I recognized that flaming fountain
In those kindred caring eyes.
I hope it haunts me 'til I'm hopeless,
I hope it hits you when you go,
And sometimes on the edge of sleeping
It rises up to let me know it's not so deep,
I'm not so slow.
They're calling all the shots, they'll call and say they phoned,
They'll call us lonely when we're really just alone.
And like a funny film, it's kinda cute
They've bought the bullets and there's no one left to shoot.
Μεταφραση:
"Χρυσοψαρο"
Απο τις ακρες των βουνων μεχρι κατω στον ηλιολουστο δρομο
Ενα διαφορετικο κρουστο παιζει ενα διαφορετικο ρυθμο.
Ειναι σαν ενα μυστηριο που δεν τελειωνει ποτε,
Σε βλεπω να κλαις και θελω να σκοτωσω τους φιλους σου.
Τα βηματα σου ακουω στο δρομο
Δεν αργουμε να βρεθουμε
Ειναι προφανες.
Απλα υπολογιζε με και μη με υπολογιζεις
Θα περιμενω μια φωνη
Χρυσοψαρο...
λειπει κειμενο
Ελπιζω να με στοιχειωσει μεχρι απελπισιας
Ελπιζω να σε χτυπησει οταν φυγεις,
Και καποιες φορες στην ακρη του υπνου
Σηκωνεται για να μου πει οτι δεν ειναι και τοσο βαθυα,
Κι οτι δεν ειμαι και τοσο αργος.
λειπει κειμενο
Τα βηματα σου ακουω στο δρομο
Δεν αργουμε να βρεθουμε
Ειναι προφανες.
Απλα υπολογιζε με και μη με υπολογιζεις
Θα περιμενω μια φωνη
Χρυσοψαρο...
'Αγγελος κυρίου
 |
Ο επτάιντσος δίσκος βινυλίου του Άγγελου με τίτλο 'έπελξη', κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο από την 'organized music from thessaloniki.
10.2.11
τι να λεει αραγε?
ことはそんなに多くない。そのときに「ありがとう」「ごめんなさい」で回していくことを考えるか、それをあくまで避けていくかとは不安でもある。でも仕方がない。コントロールを意識しすぎると、自然とコントロールできることにしか手を出さなくなっていく。そんなスモ
9.2.11
ροχαμπιλι -give me the night.
το θεμα ειναι οτι δε σακουω που ροχαλιζεις οταν κοιμαμαι.
Ο ορυλα στην ερωτηση μου σε σχεση με το πως αντιλαμβανομαστε τον ηχο οταν κοιμομαστε μου ειπε οτι γενικα οταν κοιμομαστε δεν ακουμε τιποτα εκτος απο καποιες εντελως τυχαιες στιγμες που η ακοη ενεργοποιειται αυτοβουλως και αυτονομα και μπορει να ακουσουμε ο,τι παιζει εκεινη την ωρα. Για αυτο και μερικες φορες δεν ξυπναει κανεις με τιποτα αλλα μερικες φορες μπορει να ξυπνησει και με καποιον ηχο πολυ ελαφρη. Αν υποθεσουμε οτι μες στον υπνο μου οταν ενεργοποιειται η ακοη και πιανει το ροχαλιτο σου στο ονειρο μου μετατοπιζομαι και βρισκομαι σε παραλια και το χρ χρ ειναι το κυμα τοτε ολη την ωρα που δε σακουω την καταναλωνω στο να ονειρευομαι απλα οπουδηποτε αλλου και σε οποιοδηποτε εννοιολογικο πλαισιο. Δηλαδη μπορουμε να πουμε οτι χωρις το ρυθμικο χρ χρρ των κυματων δεν παιζει παραλια. Ετσι μπορω να εξηγησω το γεγονος του οταν βλεπω οτι βρισκομαι σε μια εκκλησια με μια χορωδια απο θυμωμενα πιτσιρικια, ξαφνικα ενεργοποιειται αυτοματα και για κλασμα του δευτερολεπτου η ακοη και σε ακουω να ροχαλιζεις απλα ηρεμα, στα καπακια η εκκλησια γεμιζει νερο και βρισκομαι να κολυπμαω εκει μεσα. Εννοειται οτι το οτι παραλληλα με το κολυμπι στα ιερα νερα βλεπω και να μαγειρευω αρακα σε σουρωτηρι και τα μπιζελια φευγουν αργα απο τις τρυπες και επιπλεουν και προσπαθω να τα επαναφερω με την τρυπητη κουταλα αλλα φευγουν κι απο κει και ξανακαταδυονται στο νερακι αργα και τα θυμομενα παιδακια απο τη χορωδια φαινονται να μη γουσταρουν και πολυ που ειμαι εκει, ειναι κατι που μπορω να εξηγησω μονο με βαση τη φαση φιλε στην οποια βρισκομουν εκεινη την ημερα. Τελικα δε νομιζω οτι το ροχαλιτο ειναι μονο κυμα στο ονειρο μου, γιατι αν την περισσοτερη ωρα δεν ακουω τιποτα και ξαφνικα εκει που σκοτωνω το κεφαλι του δολοφονου σε τετραπλη κιτρινη πετσετα και ειναι η αρχη της ιστοριας αλλα τη βλεπω στο τελος του ονειρου σαν εξτρα, πεταγετε στο τελος ο δολοφονος απ την πετσετα υπο μορφη ζουζουνιζωντων μυγακιων (6-7), οπου ζουζουνισμα ισον ροχαμπιλι, απο τα οποια το ενα μεγαλωνει για να γινει ο δολοφονος που μπαινει απο το τζαμι, ειναι ξεκαθαρο οτι το ροχαλιτο αναλογα με τα χαρακτηριστικα του, ερχεται και μεταμορφωνεται ανα περισταση οχι μονο σε ρυθμικη υποκρουση καποιων στιγμων του ονειρου αλλα καθοριζει την πλοκη και τα σημεια που εμφανιζονται. Και γαμω τους γαλλους φιλοσοφους ναπουμε. Φυσικα εχοντας συνειδηση του τι ειναι ενα ονειρο και που οδηγει τους τροπους αφηγησης και το συγκεκριμενο αποτελεσμα της μετα αφηγησης τους στο συγκεκριμενο μπλογκ, δε μπορουμε να τα ποσταρουμε και τοσο συχνα, οποτε κατσει και ασυδωτα ενω κανονικα ετσι θα πρεπε, με βαση τις χαλαρες σκεψεις και την αγαπη του τυχαιου. Ή που το παιρνει αποφαση κανεις και δημιουργει κατι βασισμενο εξ ολοκληρου στο ονειρο, απειρα παραδειγματα, ή που φιαχνει κατι μια ιστορια ενα γραπτο μια ταινια, και οταν το πραγμα φτανει στο απροχωρητο, περναει στην αποτυπωση του ονειρου κι εκει κανονικα ειναι που εχουμε και τις καλυτερες στιγμες απο δημιουργηματα, επισης απειρα παραδειγματα ονειρικων στιγμων, παραζαλης και ψευδαισθησεων παναγιτσα μου δωσε μου δυναμη. Φυσικα ειναι οι καλυτερες αυτες οι στιγμες γιατι; Γιατι μεσα στο δεδομενο αφηγηματικο πλαισιο το πραμα βγαινει φαινομενικα εκτος λογικης, ενω το αληθινα γαμημενα πραγματικο ερχεται μεταμφιεσμενο σε οτι να ναι και μεσα στο εργο μας παρουσιαζεται με τα ιδια εργαλεια της δημιουργιας της πλοκης, ενα εργο μεσα στο εργο ισως πιο σημαντικο και ευρηματικο, αδρο κι αυθορμητο κι απο το ιδιο το εργο.
Ο ορυλα στην ερωτηση μου σε σχεση με το πως αντιλαμβανομαστε τον ηχο οταν κοιμομαστε μου ειπε οτι γενικα οταν κοιμομαστε δεν ακουμε τιποτα εκτος απο καποιες εντελως τυχαιες στιγμες που η ακοη ενεργοποιειται αυτοβουλως και αυτονομα και μπορει να ακουσουμε ο,τι παιζει εκεινη την ωρα. Για αυτο και μερικες φορες δεν ξυπναει κανεις με τιποτα αλλα μερικες φορες μπορει να ξυπνησει και με καποιον ηχο πολυ ελαφρη. Αν υποθεσουμε οτι μες στον υπνο μου οταν ενεργοποιειται η ακοη και πιανει το ροχαλιτο σου στο ονειρο μου μετατοπιζομαι και βρισκομαι σε παραλια και το χρ χρ ειναι το κυμα τοτε ολη την ωρα που δε σακουω την καταναλωνω στο να ονειρευομαι απλα οπουδηποτε αλλου και σε οποιοδηποτε εννοιολογικο πλαισιο. Δηλαδη μπορουμε να πουμε οτι χωρις το ρυθμικο χρ χρρ των κυματων δεν παιζει παραλια. Ετσι μπορω να εξηγησω το γεγονος του οταν βλεπω οτι βρισκομαι σε μια εκκλησια με μια χορωδια απο θυμωμενα πιτσιρικια, ξαφνικα ενεργοποιειται αυτοματα και για κλασμα του δευτερολεπτου η ακοη και σε ακουω να ροχαλιζεις απλα ηρεμα, στα καπακια η εκκλησια γεμιζει νερο και βρισκομαι να κολυπμαω εκει μεσα. Εννοειται οτι το οτι παραλληλα με το κολυμπι στα ιερα νερα βλεπω και να μαγειρευω αρακα σε σουρωτηρι και τα μπιζελια φευγουν αργα απο τις τρυπες και επιπλεουν και προσπαθω να τα επαναφερω με την τρυπητη κουταλα αλλα φευγουν κι απο κει και ξανακαταδυονται στο νερακι αργα και τα θυμομενα παιδακια απο τη χορωδια φαινονται να μη γουσταρουν και πολυ που ειμαι εκει, ειναι κατι που μπορω να εξηγησω μονο με βαση τη φαση φιλε στην οποια βρισκομουν εκεινη την ημερα. Τελικα δε νομιζω οτι το ροχαλιτο ειναι μονο κυμα στο ονειρο μου, γιατι αν την περισσοτερη ωρα δεν ακουω τιποτα και ξαφνικα εκει που σκοτωνω το κεφαλι του δολοφονου σε τετραπλη κιτρινη πετσετα και ειναι η αρχη της ιστοριας αλλα τη βλεπω στο τελος του ονειρου σαν εξτρα, πεταγετε στο τελος ο δολοφονος απ την πετσετα υπο μορφη ζουζουνιζωντων μυγακιων (6-7), οπου ζουζουνισμα ισον ροχαμπιλι, απο τα οποια το ενα μεγαλωνει για να γινει ο δολοφονος που μπαινει απο το τζαμι, ειναι ξεκαθαρο οτι το ροχαλιτο αναλογα με τα χαρακτηριστικα του, ερχεται και μεταμορφωνεται ανα περισταση οχι μονο σε ρυθμικη υποκρουση καποιων στιγμων του ονειρου αλλα καθοριζει την πλοκη και τα σημεια που εμφανιζονται. Και γαμω τους γαλλους φιλοσοφους ναπουμε. Φυσικα εχοντας συνειδηση του τι ειναι ενα ονειρο και που οδηγει τους τροπους αφηγησης και το συγκεκριμενο αποτελεσμα της μετα αφηγησης τους στο συγκεκριμενο μπλογκ, δε μπορουμε να τα ποσταρουμε και τοσο συχνα, οποτε κατσει και ασυδωτα ενω κανονικα ετσι θα πρεπε, με βαση τις χαλαρες σκεψεις και την αγαπη του τυχαιου. Ή που το παιρνει αποφαση κανεις και δημιουργει κατι βασισμενο εξ ολοκληρου στο ονειρο, απειρα παραδειγματα, ή που φιαχνει κατι μια ιστορια ενα γραπτο μια ταινια, και οταν το πραγμα φτανει στο απροχωρητο, περναει στην αποτυπωση του ονειρου κι εκει κανονικα ειναι που εχουμε και τις καλυτερες στιγμες απο δημιουργηματα, επισης απειρα παραδειγματα ονειρικων στιγμων, παραζαλης και ψευδαισθησεων παναγιτσα μου δωσε μου δυναμη. Φυσικα ειναι οι καλυτερες αυτες οι στιγμες γιατι; Γιατι μεσα στο δεδομενο αφηγηματικο πλαισιο το πραμα βγαινει φαινομενικα εκτος λογικης, ενω το αληθινα γαμημενα πραγματικο ερχεται μεταμφιεσμενο σε οτι να ναι και μεσα στο εργο μας παρουσιαζεται με τα ιδια εργαλεια της δημιουργιας της πλοκης, ενα εργο μεσα στο εργο ισως πιο σημαντικο και ευρηματικο, αδρο κι αυθορμητο κι απο το ιδιο το εργο.
8.2.11
7.2.11
blood jooklo
φωτιά από όλες τις γωνιές της ευρώπης μας φέρνουν για άλλη μια φορά το noise, a few decks below και η knot gallery, σε ένα ντελιριακό τριπλό live το σάββατο 12 φεβρουαρίου. Ένα live που σίγουρα θα αφήσει να αλωνίζουν κάθε είδους λοξοί ήχοι και διαθέσεις. Την βραδυά ανοίγουν οι νεοεμφανιζόμενοι xysm, μια κολλεκτίβα από την αθήνα με ήχο που αγγίζει τη free jazz, τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, το post rock και τον θόρυβο, όλα μαζί σε ένα δυναμικό μίγμα. Ενδιάμεσα θα έχουμε τη χαρά να απολαύσουμε τους εκ βρετανίας ορμώμενους blood stereo, το ντουέτο εδώ και έντεκα χρόνια των karen constance και dylan nyoukis (επιμελητή του εμβληματικού λέιμπελ chocolate monk), να χάνεται μέσα σε φωνητικά ακροβατικά, lo-fi ηχοτοπία και επαναδιατυπωμένες πραγματικότητες. Το κλείσιμο, τέλος, της ημέρας θα προσφέρουν οι ιταλοί jooklo duo (virginia genta (σαξόφωνα) & david vanzan (ντραμς)), ένα ίσώς απο τα καταιγιστικότερα ευρωπαϊκά free jazz ντουέτα αυτή τη στιγμή, με αδιάλειπτη ζωντανή παρουσία από την ίδρυσή του (2004) και με σωρεία συνεργασιών σε ευρύτερα σχήματα με μουσικούς όπως, για παράδειγμα με τον makoto kawabata των acid mothers temple, αλλά και με πολλούς άλλους. Μια όχι πολύ ήσυχη βραδυά, οπότε ελπίζουμε τα καθίσματα στον χώρο της knot αυτή τη φορά να μείνουν αχρείαστα.
starstruck
| Album review | |
| Q Magazine (UK) Issue no 137, November 1997 | |
Starstruck [album info] | |
| Hot 1064 CD | |
After 20 years of critical acclaim, first with The Saints then Laughing Clowns and latterly as profilic solo artist, Ed Kuepper has unexpectedly recorded 26 instrumentals designed to be, as the album's subtitle makes plain, Music For Films And Adverts. Originally available as a mail order showcase, the record's evocative diversity has excited enough outside interest to warrant a full release, albeit in truncated form. Not unlike Barry Adamson's similarly intended, fulminating soundscapes, this is non-ambient, widescreen, mood music. There's everything from Morricone-esque melodrama (Spring Is Sprung)to Booker T-style boogie (No 3 Runaway) via beatbox-enhanced faux jazz (The Favourite Angel) and mellifluous guitaring (The Spook), all rich in texture. Fragments will be familiar to fans of Kuepper's the man's deliriously epic way with a melody is much in evidence. | |
| **** (4 out of 5 possible stars, equals "Excellent, definitely worth investigation") ok nai. | |
| Review by David Shepard |
6.2.11
5.2.11
4.2.11
3.2.11
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)